schrijvers alfabet

Forum Wij-Wel-Weten! Forum spelletjes spelen schrijvers alfabet

15 berichten aan het bekijken - 1 tot 15 (van in totaal 31)
  • Auteur
    Berichten
  • #12888
    poldermeisje
      • Offline
        • Berichen:14895
        • ★★★★★
        • Expert

      Het begin van een schrijversalfabet. Frits Abrahams heb ik eens persoonlijk ontmoet en heb een gesigneerd boek van Liefde en ander leed in de kast staan. Leek me een mooie start van dit nieuwe alfabet!!! :mrgreen:

      De column Dag van Frits Abrahams (1946, opgegroeid in Venlo) op werkdagen in NRC Handelsblad is een begrip. Voor veel lezers een kleurrijk eilandje in de oceaan van het grijze nieuws. Veelzijdig en onvoorspelbaar, de ene dag duikt hij in de maatschappelijke of politieke actualiteit, de volgende dag beschrijft hij een markant voorval uit zijn persoonlijke leven. Die afwisseling van het zakelijke en persoonlijke maakte hem tot een veelgelezen chroniqueur van zijn tijd. Zijn stukken kunnen scherp en polemisch zijn, maar vaker overheerst een toon van melancholie en gevoel voor betrekkelijkheid. De eigen toon, die ook bij de zwaarste onderwerpen lichtvoetig en speels blijft, is daarbij het bindmiddel. Gebundelde columns verschenen in Liefde en ander leed en Mijn vader vond het mooi geweest, die hij rond de dood van zijn vader, ‘de oude man’, schreef. Interviewer is zijn jonge neef Marcel Abrahams uit Venlo, onder meer freelance journalist bij NRC en Dagblad De Limburger.

      #34654
      Aira
        • Offline
          • Berichen:126
          • ★★★
          • Competent

        Godfried Bomans.
        [bewerken] Enkele anekdotes
        Roemrucht in de televisiegeschiedenis is een live commentaar van Bomans. De schrijver werd in oktober 1963 benaderd voor de Edison-uitreiking van het Grand Gala du Disque. Eén van de optredende artiesten was Marlene Dietrich. Bomans stond naast de diva die hij bewonderde en vertelde een anekdote die eindigde met het beroemd geworden citaat (van ‘een heel oud mannetje’ dat naast hem in de bioscoop zat): “Had mijn vrouw maar één zo’n been”. Bomans gold als een liefhebber van alcoholische dranken en hij was tijdens de presentatie van het Grand Gala vermoedelijk aangeschoten.
        Bomans verhaalde hoe hij samen met zijn drie broers voor het eerst aan carnaval meedeed, samen verkleed als één olifant en elk gestationeerd in één poot. Tijdens het onvermijdelijke oponthoud op een podium hadden de gebroeders Bomans een tafeltje in de buik bevestigd, waarop zij dan klaverjasten. Volgens Bomans was het bovendien als jongste broer zijn taak om, vlak bij het achtereind gezeten, af en toe een gehaktbal door dit eind naar buiten te werpen om een realistisch effect te bereiken. De olifant moet mede daardoor enorme indruk op het publiek gemaakt hebben.
        Sinterklaas speelde hij voor het eerst in 1941, in Nijmegen. Dit optreden als goedheiligman zou hij nog vaak herhalen, soms met verrassend resultaat, bijvoorbeeld wanneer de uit te delen lekkernijen op waren en Sint dan maar eigenmachtig met andersoortig ‘lekkers’ strooide, zoals een halve of een hele dag vrij van school. Uit een brief aan zijn vriend Harry Prenen uit 1943:
        Voor de stad Nijmegen was ik Sint Nicolaas en reed op een schimmel de stad door. Op het bordes van het stadhuis gaf ik de jeugd een dag vrij (vorig jaar een middag), waardoor ik, nog omhuld door den herderlijken toga, een vreeselijke ruzie kreeg met drie hoofden (een daarvan riep, alle eerbied voor Gods heiligen uit het oog verliezend: ‘Wat denkt zo’n snotjongen wel!’)
        Bomans’ carrière als Goedheiligman was daarmee zeker niet ten einde. In 1961 bijvoorbeeld vervulde hij de rol in Enkhuizen en in 1967 ging hij als zodanig naar Canada en ontmoette daar Santa Claus op het vliegveld van Toronto. Hij noemde hem bij die gelegenheid ‘een geestelijke zakkenroller’.
        Genoten heb ik van dit :
        Op reis door de wereld en op Rottummerplaat.

        #34655
        poldermeisje
          • Offline
            • Berichen:14895
            • ★★★★★
            • Expert

          Hugo Claus wordt geboren te Brugge op 5 april 1929. Hij verblijft vanaf zijn 18 maanden tot 11-jarige leeftijf in een pensionaat. Hij woont thuis van 1940 tot 1946. Hij verlaat het ouderlijk huis en de school en maakt reizen naar verschillende landen. Van 1950 tot 1953 woont hij in Parijs.Van 1953 tot 1955 verblijft hij in Rome in het filmmilieu. In 1955 huwt hij met de filmactrice Elly Overzier. Vervolgens neemt hij gedurende vijf jaar zijn intrek op een boederij in de Vlaamse Ardennen. In 1970 gaat hij in Amsterdam wonen, waar hij een verhouding heeft met de actrice Kitty Courbois. Van 1973 tot 1978 woont hij in Parijs samen met de actrice Sylvia Kristel. Uiteindelijk verhuist hij opnieuw naar Gent. Hij huwt in 1993 met Veerle De Wit.
          Hugo Claus’ werk is even veelzijdig en wisselvallig als zijn leven.
          Op toneelgebied wordt hij internationaal bekend met de tragikomedie “Een bruid in de morgen”. Zijn populairste toneelstuk wordt het naturalistische “Suiker” . Het succesvolle “Vrijdag” uit 1969, door Claus zelf verfilmd in 1980, raakt het delicate incestthema aan en doet denken aan het naturalisme van Cyriel Buysse.
          Dezelfde verscheidenheid vindt men ook terug in zijn romans.
          In zijn geheel genomen kan men stellen dat Claus’ werk een mengeling is van het beschrijven van tragische gebeurtenissen, klassieke verhalen en een expressie van een heimwee naar verheven waarden, dit alles doorweven met het banale, ja soms het vulgaire van het menselijk bestaan.
          De veelzijdige Hugo Claus is niet alleen schrijver van gedichten, romans, filmscenario’s, toneelstukken en essays, maar tevens schilder, librettist , film- en toneelregisseur. Hij schreef zelfs chansons voor de zangeres Liesbeth List. Hij kreeg talrijke literaire prijzen, waaronder de “Henriette Roland Holstprijs” voor zijn toneelwerk in 1963, de “Constant Huygensprijs” voor zijn gehele oeuvre in 1979 en de “Prijs der Nederlandse letteren” in 1986.
          In zijn laatste levensjaren leed Hugo Claus aan de ziekte van Altzheimer. Hij koos voor euthanasie en overleed te Antwerpen op 19 maart 20

          #34656
          dierenvriend36
            • Offline
              • Berichen:3729
              • ★★★★★
              • Expert

            fré dommisse

            Fréderique Caroline Wilhelmina (Fré) Dommisse (Ophemert 12 mei 1900 – Doorn 13 juni 1971) was een Nederlands schrijfster; ook bezat ze een kunsthandel in Doorn.

            Fré Dommisse debuteerde in 1927 met het autobiografische boek Krankzinnigen waarin ze op schokkende wijze haar jarenlange opname in een krankzinnigengesticht en het onbegrip waarop ze stuitte beschreef. Het boek baarde veel opzien en werd later veel gebruikt in verpleegopleidingen.

            Bibliografie
            Krankzinnigen (1927)
            Waren wij kinderen…? (1933)
            Het licht op de drempel (1937)
            Opdat er kieme…, beschouwingen over de gestichtsverpleging van geesteszieken (1939)
            De glans der dagen (1954)
            De wonderlamp der graphologie (1962), met haar zus Annie Oldewelt-Dommisse
            Over Clare Lennart (1965)

            #34657
            poldermeisje
              • Offline
                • Berichen:14895
                • ★★★★★
                • Expert

              Henriëtte van Eyk 1897-1980geboren: 15 februari 1897 te Amsterdam
              overleden: 21 november 1980 te Amsterdam
              Henriëtte van Eyk kwam uit een welgesteld bankiersmilieu. In haar boek De kleine parade parodieerde zij de betere kringen uit haar jeugd. Haar oeuvre beslaat een twintigtal verhalenbundels en romans. In 1937 ontving zij de C.W. van der Hoogtprijs.Haar verhouding met de schrijver S. Vestdijk staat centraal in de door Wim Hazeu bezorgde en ingeleide uitgave Wij zijn van elkaar. Brieven 1946-1947, die de correspondentie tussen haar en haar geliefde bevat.

              #34658
              Aira
                • Offline
                  • Berichen:126
                  • ★★★
                  • Competent

                Kester Freriks.
                In zilveren harnas


                “Michael Hofstede was een uitverkorene. In zijn ogen scheen een ander licht. Zijn gezicht was open. Er ging iets stralends van uit, de uitdrukking van genade.” Zo begint de derde roman In zilveren harnas.
                Dit boek roept een wereld op van sublieme schijn en bedrieglijke illusies. Het is het spannende en inheilspellende verhaal van Michael Hofstede, die met zijn grillen, dromen en perversies zijn leven en zijn omgeving naar zijn hand zet. Als dichter van het ongeschreven werk is hij onverzadigbaar op zoek naar het ware leven, naar de grote allesbeheersende liefde en de verzengende hartstocht. Verstrikt in zijn verzinsels wordt Michael Hofstede achtervolgd door de vraag of hij zijn muze heeft vermoord en zo zijn eigen verdwijning heeft geënsceneerd.
                In deze roman verbindt Kester Freriks poëzie met het genre van de thriller. P.M. Reinders schreef in NRC Handelsblad: “In de Nederlandse literatuur heeft Kester Freriks weinig zielsverwanten. De romantiek staat op een laag pitje en Freriks is een van de weinigen die het vuurtje gaande houden. Dat was al zo in Hölderlins toren en nog sterker in zijn voorlaatste roman Domino uit 1988. Daar schiep de verbeelding steeds stukjes paradijs die er prachtig uitzagen maar noch bewoonbaar noch bestending bleken. De hoofdfiguur kon er alleen maar als een weggejaagde Adam even naar kijken. In zijn nieuwe roman In zilveren harnas overheerst een onstilbaar verlangen naar passie.”
                Ingrid Hoogervorst in De Telegraaf: “Een bedreven stilist, die met lyrisch woordgebruik en soepel lopende zinnen prachtig proza schrijft.”

                In zilveren harnas. Roman. Uitg. Meulenhoff, Amsterdam 1993.
                Schilderij op het omslag: Kees van Dongen ‘Liggende vrouw’, ca. 1910.

                #34659
                poldermeisje
                  • Offline
                    • Berichen:14895
                    • ★★★★★
                    • Expert

                  Marnix Gijsen (1899-1984)De Belgische schrijver Marnix Gijsen (1899-1984) werd geboren in Antwerpen als Jan-Albert Goris. Hij studeerde geschiedenis in Leuven en vervolgde zijn studie na zijn promotie aan de Washington University.
                  Gijsen bekleedde enkele hoge functies in België, eerst bij de gemeente Antwerpen en later in Brussel. In 1939 werd hij Belgisch Commissaris voor Informatie in de Verenigde Staten van Amerika. In deze functie lichtte hij de Amerikanen voor over zijn vaderland.
                  In 1964 keerde hij terug naar België.Marnix Gijsen behoorde tot de expressionistische dichters van de groep Ruimte. Hij publiceerde in 1925 de gedichtenbundel “Het huis”, maar schreef daarna vooral romans, essays en reisverhalen. Nadat hij in New York had gebroken met de religieuze en morele waarden, koos hij voor een rationele levenshouding. De romans en verhalen die daarna ontstonden zijn geschreven in een zakelijke stijl met ironie en spot.
                  In 1974 werd Marnix Gijsen onderscheiden met de Grote Prijs der Nederlandse Letteren.

                  Belangrijke boeken van Marnix Gijsen zijn: “Het boek van Joachim van Babylon” (1947), “De man van overmorgen” (1949), “Er gebeurt nooit iets” (1956), “Klaaglied om Agnes” (1961) en “Overkomst dringend gewenst” (1978).
                  Hij ligt begraven op het Schoonselhof te Antwerpen. De Vilvoordse beeldhouwer Rik Poot maakte een bronzen borstbeeld van hem.

                  #34660
                  Annette
                    • Offline
                      • Berichen:8991
                      • ★★★★★
                      • Expert

                    Hella Haasse.
                    Wie had niet het boek op de lijst voor Nederlands staan? OEROEG!

                    Ik heb het gelezen, maar kan me het verhaal niet meer herinneren. Wel weet ik dat ze op een gegeven moment een vrouw ziet met “vogelnestjes” onder haar armen, blijkbaar heeft dat veel indruk op me gemaakt. Mooie uitdrukking vond ik dat toen ik 15 was.

                    #34661
                    poldermeisje
                      • Offline
                        • Berichen:14895
                        • ★★★★★
                        • Expert

                      😕 wie een schrijver of schrijfster weet met een I….?
                      ikkedusechtnietwetenhoor!!!!!
                      😕

                      ps…en oeroeg is een meesterwerk…ben ik helemaal eens met Annette!!!!

                      #34662
                      dierenvriend36
                        • Offline
                          • Berichen:3729
                          • ★★★★★
                          • Expert

                        ja ja heb een schrijver gevonden met de letter i ken hem wel niet maar via google gevonden 😀

                        willem van iependaal

                        Willem van Iependaal, pseudoniem van Willem van der Kulk (Rotterdam, 24 maart 1891 – Baarn, 23 oktober 1970) was een Nederlands schrijver en dichter.

                        Willem van Iependaal werd geboren in een Rotterdamse volksbuurt. Na een moeizame schoolloopbaan vertrok hij rond 1910 naar Engeland, waar hij in 1915 in dienst trad van het Britse leger. Zijn verblijf in de loopgraven wakkerde zijn antimilitaristische gevoelens aan. Terug in Rotterdam probeerde hij in de jaren twintig op allerlei manieren in zijn levensonderhoud te voorzien, hetgeen hem enkele malen in de gevangenis deed belanden. Tijdens zo’n verblijf schreef hij enkele gedichten die in handen kwamen van de schrijver A.M. de Jong. Deze moedigde Van Iependaal aan om zijn werk te publiceren.

                        In 1931 trouwde Van Iependaal, en kwam zijn eerste boek uit. Zijn leven raakte in een wat rustiger vaarwater. Hij begon te publiceren, vooral in tijdschriften met een pacifistische of socialistische signatuur. Hij was onder andere ook actief in de vrijdenkersbeweging.

                        Grote populariteit kreeg Van Iependaal in de jaren dertig met zijn romans Polletje Piekhaar en Lord Zeepsop, die in hun tijd bestsellers waren. Kenmerkend voor zijn werk was de levendige stijl en het gebruik van een sterk door het Rotterdams gekleurde taal. Ook trad hij op met het Amsterdamse cabaret De Notenkraker. Van Iependaal kreeg hierdoor meer financiële armslag en vestigde zich in Laren, waar hij tijdens de oorlog onderduikadres verleende aan tientallen joden.

                        Na de oorlog schreef Van Iependaal nog vele pamfletten, hoorspelen (voor de VARA) en romans, en hield hij in heel Nederland vele voordrachten. Sinds zijn dood is hij echter, ondanks zijn kleurrijke werk en zijn minstens even kleurrijke leven, steeds meer in de vergetelheid geraakt.

                        #34663
                        poldermeisje
                          • Offline
                            • Berichen:14895
                            • ★★★★★
                            • Expert


                          Arthur Japin (Haarlem, 26 juli 1956) is een Nederlands schrijver, die voor zijn roman Een schitterend gebrek in 2004 de Libris Literatuurprijs ontving. Zijn romans en verhalen hebben veelal een autobiografische of historische kern. In 2006 schreef hij het boekenweekgeschenk De grote wereld, dat in een recordoplage van 813.000 exemplaren werd gedrukt. Sinds eind 2008 presenteert Japin voor de VARA een Nederlandse versie van het Britse televisieprogramma QI.[1]Japin wilde in zijn kindertijd zo nu en dan iemand anders zijn. Zijn vader (Bert Japin) was onder andere toneelrecensent. De liefde voor het toneel zat er al vroeg in. Zijn vader pleegde zelfmoord toen Japin twaalf jaar was. Het scheppen van een fantasiewereld, de vlucht uit de realiteit, was een middel om te overleven.
                          Na de middelbare school koos hij ervoor om van het ‘nu en dan iemand anders zijn’ zijn vak te gaan maken.In 1987 stopte Japin met acteren en begon te schrijven. In 1996 debuteerde hij met Magonische Verhalen, dat – evenals zijn latere boeken – werd uitgegeven bij De Arbeiderspers. In 1997 volgde (als resultaat van 10 jaar onderzoek): De zwarte met het witte hart. In de tussenliggende periode schreef Japin scenario’s, hoorspelen en toneelstukken, waarmee hij diverse literaire prijzen won. In 2000 werden enkele Magonische Verhalen verfilmd. In maart 2002 verscheen De droom van de leeuw, een grote roman over liefde en verbeelding. In 2003 werd Een schitterend gebrek gepubliceerd, dat het jaar daarop de Libris literatuurprijs ontving.

                          Japin woont tegenwoordig in de binnenstad van Utrecht, samen met zijn partner, Lex Jansen en de Amerikaanse schrijver Benjamin Moser.[2]

                          #34664
                          dierenvriend36
                            • Offline
                              • Berichen:3729
                              • ★★★★★
                              • Expert

                            tim krabbe

                            Hans Maarten Timotheus (Tim) Krabbé (Amsterdam, 13 april 1943) is een Nederlands schrijver en schaker. Naast romans schreef hij verschillende boeken over zijn twee grootste passies: schaken en wielrennen.

                            bekendste boek dat ik van hem heb gelezen is het gouden ei

                            #34665
                            Aira
                              • Offline
                                • Berichen:126
                                • ★★★
                                • Competent


                              Tessa de Loo.
                              Succes bij lezers, niet bij critici

                              Tessa de Loo (1946) is het pseudoniem van Tineke Duyvené de Wit. Haar debuut, de verhalenbundel ‘De meisjes van de suikerwerkfabriek’ (1983), was het begin van een carrière die wordt gemarkeerd door grote publiekssuccessen en een overwegend slechte pers bij de literaire kritiek. Haar romans ‘Isabelle’ (1989) en ‘De tweeling’ (1993) werden verfilmd. De Loo’s werk is in 21 talen verkrijgbaar. De schrijfster woont al weer geruime tijd in Portugal.

                              #34666
                              dierenvriend36
                                • Offline
                                  • Berichen:3729
                                  • ★★★★★
                                  • Expert

                                marga minco

                                Marga Minco, pseudoniem van Sara Menco (Ginneken, 31 maart 1920) is een Nederlandse journaliste en schrijfster. De achternaam was eigenlijk Menco, maar een ambtenaar verwisselde (per ongeluk) de klinker.
                                In 1957 verschijnt haar eerste boek Het bittere kruid, waarin de (naamloze) hoofdpersoon oorlogservaringen beleeft die doen denken aan die van haarzelf. De titel van haar tweede boek, Een leeg huis heeft niet alleen betrekking op het gesloopte huis dat de hoofdpersoon aantreft wanneer ze na de bevrijding uit haar onderduik terugkeert. De titel verwijst ook naar de leegte die de ik-persoon en haar vriendin Yona in de naoorlogse jaren ervaren. Hieraan wordt bijgedragen door de afstandelijke en soms zelfs vijandige bejegening in Nederland van mensen die na de oorlog uit de kampen teruggekeerden. Dit wordt door Marga Minco ook beschreven in de verhalenbundel De andere kant.
                                Het existentialisme legt een bijzondere beklemming op haar werk. De hoofdpersonen, vaak overlevenden van de holocaust, ervaren hun (over)leven als zinloos. Vaak hebben zij slechts door een reeks toevalligheden de oorlog overleefd en hun geliefden niet. Frieda Borgstein in de novelle De val bijvoorbeeld liep tijdens de bezetting bij toeval niet in de val van de Nazi’s die haar man het leven kostte. In de novelle komt zij, vlak voor haar 85ste verjaardag, alsnog dodelijk ten val in een bij toeval niet afgesloten put van het energiebedrijf.

                                #34667
                                poldermeisje
                                  • Offline
                                    • Berichen:14895
                                    • ★★★★★
                                    • Expert


                                  Saskia Noort (1967) is schrijfster en columniste. Ze heeft twee kinderen. Na haar havo, studeerde Saskia journalistiek en theaterwetenschap in Utrecht. Sinds begin jaren negentig schreef en schrijft Saskia Noort voor een groot aantal bladen, waaronder Viva, Marie Claire, TopSanté en Ouders van Nu. Momenteel schrijft ze columns voor VT Wonen, Playboy en het glossymagazine LINDA.

                                  Saskia Noort
                                  debuteerde in 2003 als auteur met de literaire thriller Terug naar de kust, waarvan er meer dan 200.000 exemplaren zijn verkocht. Haar tweede thriller is De eetclub, waarvan inmiddels 300.000 exemplaren zijn verkocht. Voor beide boeken werd Saskia genomineerd voor de Gouden Strop, de prijs voor het beste Nederlandstalige misdaadboek. In Duitsland, Rusland, Denemarken en Noorwegen verschenen vertalingen van De eetclub en Terug naar de kust. De rechten van zowel De eetclub als Terug naar de kust zijn inmiddels verkocht aan uitgeverijen in Engeland, Zweden, Finland, Bulgarije, Brazilië, Frankrijk, Italië, Spanje en Griekenland. Ook zullen beide boeken worden verfilmd. Daarnaast is van Saskia Noort verschenen Aan de goede kant van 30, een bundeling columns.
                                  Eind februari 2009 is haar nieuwe thriller, De verbouwing verschenen. Deze spannende grensverleggende thriller gaat over de maakbaarheid van het hedendaagse leven en de bijkomende druk om te presteren en er goed uit te zien. Waar ligt de grens: hoe ver ga jij?

                                15 berichten aan het bekijken - 1 tot 15 (van in totaal 31)
                                • Je moet ingelogd zijn om een antwoord op dit onderwerp te kunnen geven.